Woningnood…

Het is even geleden dat ik wat op papier kalkte. Verhalen genoeg die door mijn hoofd spinnen, maar de motivatie of de zin om er wat mee te doen ontbreekt momenteel. Ik ben alleen maar moe, zo intens moe. Maar daar over een andere keer meer.

Zoektocht.

Nu wil ik het hebben over mijn zoektocht naar een woning. Want mijn god wat is dat een haast onmogelijke opgave.

Waar zal ik beginnen? Laat ik eerst even mijn situatie uitleggen: ik zit momenteel op een “recreatiepark” in Zeist, Dijnselburg genaamd. Onder de lokale bevolking beter bekend als polencamping. En daar is het op zijn zachts gezegd niet fijn. Bijna elke nacht herrie. Polen ’s ochtends vroeg met halve liters bier voorbij zien lopen, terwijl ik zelf een slok van mijn koffie neem. En dan heb ik geluk dat het nu winter en koud is en de ramen en deuren vaak dicht zijn. Ik ben al meerdere keren aan wezen kloppen, maar dat helpt niet. Het gaat dan even goed om vervolgens weer terug te vallen. Ik heb het ook al meerdere keren aangegeven bij de beheerder, maar ik heb zo het idee dat hij niet eens weet wat er zich op zijn terrein afspeelt. En dat hij het wel best vindt, aangezien hij elke maand toch wel van alle huisjes de huur ontvangt. Ik bedoel, iets meer dan 100 huisjes, bijna allemaal verhuurd met een gemiddelde prijs van 700 euro per maand. Reken uit je winst.

Woningnet en vrijesector.

Ik ben dus opzoek naar een woning hier in de omgeving. Maar dat valt niet mee. Ik sta bij woningnet Utrecht ingeschreven sinds juni vorig jaar, en heb dus een korte inschrijvingsduur. En aangezien alle woningen op woningnet Utrecht worden vergeven aan de hand van hoe lang iemand staat ingeschreven, kunt u als lezer mijn kansen wel inschatten. Dan kom ik gauw uit bij de vrije sector. Daar komt ook gelijk het andere probleem om de hoek kijken. Inkomen. Ik heb een heel goed betaalde baan en kan een hoge huur prima betalen, maar er zit een addertje onder het gras. De meeste verhuurders in de vrije sector hanteren een inkomenseis. Een belachelijk hoge inkomenseis. Ik zal een voorbeeld geven.

Onlangs had ik me ingeschreven op een nieuwbouwproject in Amersfoort Vathorst. Een prachtig complex en goed betaalbaar. Ik kreeg een mail van de verhuurmakelaar met inschrijvingsformulieren. Er werd me wel even gewezen op de huur voorwaarden. In die voorwaarden staat dat de kandidaat een bruto inkomen moet hebben van 4,0 tot 4,5 keer de kale huur (in dit geval 790,-) Een minimaal bruto inkomen van 3200 euro dus. Wat en geld. Ik verdien dat niet. Ik heb toen een mail gemaakt met uitleg over mijn situatie, en alle inkomensbewijzen bijgevoegd die je maar kunt bedenken. Ik wilde daarmee aantonen dat ik de huur makkelijk kon betalen. In afwachting van het antwoord was ik me al aan het verlekkeren over de inrichting. In de antwoordmail werd me verteld dat ik volgens hun berekeningen niet kwam aan de gestelde eis van 4,25x de kale huur aan bruto inkomen. Weg droom. Ik heb een antwoord of een bezwaar maar laten zitten. Ik heb contact gehad met de gemeente Zeist en er is een project om mensen te helpen in een benarde situatie. Dat project noemen ze “doorbraak”. Ik heb daar een plan voor geschreven en ingediend en wacht nu op goedkeuring van de gemeente. Dit is een soort urgentie, dit omdat ik voor een “gewone” urgentieverklaring niet in aanmerking kom. Ik ben benieuwd wat daaruit voort komt. Daarnaast sta ik al 10 jaar ingeschreven in Den Haag maar om daar weer naar terug toe te verhuizen is voor nu geen optie.

Hypotheek.

Nu zit ik dus nog steeds op de camping in een chalet. Goed, ik heb een dak boven mijn hoofd en 4 muren om me heen. Maar als het zo koud is zoals afgelopen week is het wel afzien. Ik hoor jullie denken: “Is kopen dan geen optie?” Ja en nee. Het zit namelijk zo dat de regels voor het verkrijgen van een hypotheek verscherpt zijn en je nu nog maar 100% van de aankoopsom kan krijgen als hypotheek. Het komt er op neer dat alle extra kosten koper en verbouwingskosten zelf moet hebben en niet mag mee financieren in een hypotheek. Kort gezegd je hebt een aardige zak met eigen geld nodig om daarvoor in aanmerking te komen. Misschien zie ik wat over het hoofd in dit hypotheekverhaal, laat het me dan weten.

Ik heb mijn zoons beloofd dat we dit jaar Kerst en Oud & Nieuw samen in een nieuw huis zullen vieren. Het is mijn prioriteit om voor de zomer een huis te vinden.

Wat zoek ik?

Ik zoek een huis of appartement/flat met minimaal 2 slaapkamers. De rest maakt me niet veel uit. De ligging moet zijn op maximaal 20 minuten fietsen van mijn werk in Den Dolder. Dus zie je iets of heb je iets voor me, laat het me weten.

Onder dit bericht staan meerdere knoppen om te delen. Please deel dit bericht op je sociale media!

Ik ben jullie dankbaar alvast!

Wouter.

Ps.: volgens mij kan ik me beter maar alvast inschrijven op een bejaardenflat want dat gaat nog sneller…..

Advertenties

Fijne Feestdagen…

Fijne Feestdagen staat er boven dit stukje tekst. Ik kladder weer eens wat op papier, of eigenlijk op dit scherm. Ik weet niet goed waar ik het in dit stuk over moet hebben. Gewoon omdat er dit jaar nog al wat veranderd is. Van een relatie die overging, naar het overlijden van mijn vader. Van een huis met tuin naar een chalet op een camping met 1 gaskachel.

Ik heb geen zin om terug te kijken op dit jaar, het liefst vergeet ik dit jaar zo snel mogelijk en wil ik graag aan 2018 beginnen. Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Komende dagen zullen we ons allemaal weer volvreten en drinken. Worden er weer spelletjes gedaan, kerstmenu’s gemaakt, liedjes meegezongen met de eindeloze stroom kerstliedjes op de radio. Als ik heel eerlijk ben hoeft het niet zo voor mij. Maar soms vind ik die kneuterige gezelligheid ook wel weer leuk. Doet me denken aan vroeger. Samen met mijn vader de boom halen en versieren. Dit jaar heb ik geen versieringen, in het chalet valt er weinig van te maken. Kaarten stuur ik ook niet. Dat komt volgend jaar wel weer als ik een eigen huis heb.

2018

Ik kijk vooruit, ik kijk er naar uit, naar de dag dat ik de sleutel ontvang van mijn nieuwe huis. Voor nu ben ik dankbaar met een dak boven mijn hoofd.

2017 bracht een hoop ellende maar ook een hoop nieuwe liefde, ik vond mijn (spirituele-) pad. Ik vond mijn Tweelingziel. En 2017 gaf mij nieuwe inzichten. Zaken werden ineens helder voor me, al heeft dat wel even geduurd voor dat ik dat inzag. Daarnaast bracht 2017 mij ook een vaste aanstelling. Dat gaf rust op financieel gebied.

Ik ben dankbaar voor wat 2017 mij gebracht heeft. Ook al kon ik eerst alleen maar denken in paniek. De angst in mij regeerde. Ik liet me daar door leiden. Maar nu snap ik het beter en weet dat het in 2018 alleen maar beter kan worden en gaan.

Daarom breng ik een toast uit op het afgelopen jaar en op het nieuwe komende jaar.

Ik wens jullie allemaal hele fijne feestdagen, vol liefde. En voor het nieuwe jaar alle goeds. Dat het voor jou een mooi en liefdevol jaar mag zijn. Geniet van elk moment. Geniet van de mensen en natuur om je heen. Maak er wat van!

Zie die berg voor je? Het enige wat je moet doen is beginnen met lopen. Je komt er vanzelf wel!

 

Namaste en fijne feestdagen!

MetalWout

Stranger…

Waar moet ik heen? Waar ga ik heen? Kan iemand mij alsjeblieft de weg wijzen, want ik ben verdwaald. Nee, er is niemand die mij de weg kan wijzen. Alleen mijn ziel, mijn hart kan ik volgen. Mijn ziel is de enige die weet waar ik naar toe ga, waar ik uiteindelijk uitkom. Het is een spannende reis, maar ik heb er zin in.

Vertrouwen is de sleutel tot succes. Heb vertrouwen Wouter, in alles wat je doet. Het is eng om bepaalde beslissingen te nemen, maar om verder te gaan, om te groeien zul je deze beslissingen moeten nemen. Niet nadenken over wat anderen van die beslissingen zullen vinden.

Waar ik nu zit voel ik mij een vreemde. Een gevangene van een situatie. Alles in mij wil losbreken uit deze situatie. Daar komt het sleutelwoord weer om de hoek kijken: vertrouwen. Heb vertrouwen. Heb vertrouwen in het Universum. Heb vertrouwen in je gidsen. Heb vertrouwen in jezelf. Het komt goed. Zoals altijd alles goed komt.

“Sometimes it’s hard to find a friendly face
Feel like a stranger to the human race
It’s such a lonely, lonely place

I walk alone in the darkness of the city

Got no place to call home
I might be dyin’
But you can’t hear a sound
‘Cause midnight rain is comin’ down
I’m just a stranger, a stranger in this town

I’m just a victim of circumstance
Please mister give me a helping hand
Brother won’t you understand

I walk alone in the darkness of the city

Got no place to call home
I might be dyin’
But you can’t hear a sound
‘Cause midnight rain is comin’ down
I’m just a stranger, a stranger in this town”


Bron: Ritchie Sambora – Stranger in This Town 


 

Ik heb geen idee meer. Wat moet ik nu? Ik zie het allemaal wel. Het aller belangrijkste is dat ik bij mezelf blijf, in mijn eigen energie, en me niet laat meeslepen door de (waan-) ideeën van anderen. Ik stop met vechten. Ik stop met tegen de stroom in zwemmen. Ik sta voor mijn eigen waarheid, voor mijn eigen werkelijkheid, voor mijn eigen positieve energie. Geen ruimte meer voor negativiteit.

 

Namasté ❤️🙏
MetalWout

 

 



Unforgiven… 

New blood joins this earth

And quickly he’s subdued
Through constant pained disgrace
The young boy learns their rules

With time, the child draws in
This whipping boy done wrong
Deprived of all his thoughts
The young man struggles on and on, he’s known
A vow unto his own
That never from this day
His will they’ll take away

        What I’ve felt
        What I’ve known
        Never shined through in what I’ve shown
        Never be
        Never see
        Won’t see what might have been
        
        What I’ve felt
        What I’ve known
        Never shined through in what I’ve shown
        Never free
        Never me
        So I dub thee Unforgiven

They dedicate their lives
To running all of his
He tries to please them all
This bitter man he is

Throughout his life the same
He’s battled constantly
This fight he cannot win
A tired man they see no longer cares
The old man then prepares
To die regretfully
That old man here is me

        What I’ve felt
        What I’ve known
        Never shined through in what I’ve shown
        Never be
        Never see
        Won’t see what might have been
        
        What I’ve felt
        What I’ve known
        Never shined through in what I’ve shown
        Never free
        Never me
        So I dub thee Unforgiven

You labeled me
I’ll label you
So I dub thee Unforgiven… 

Bron en copyright: Metallica The Unforgiven, James Hetfield Lars Ulrich. 


Zelfreflectie. Tijd om naar binnen te keren en mijn ware ik te ontdekken. Tijd voor groei. Tijd voor nieuwe stappen. Ontdekken. Zien en voelen. Een zijn met alles om mij heen. 

Namasté ❤️

MetalWout 

Het Jaar Voorbij…

Tweeduizendzestien zit er bijna op. Op moment van schrijven nog iets meer dan 24 uur voordat we met een hoop geknal het nieuwe jaar inluiden. Tweeduizendzeventien. Een mondvol.

Tijd om terug te kijken op het afgelopen jaar? Waarom? Waarom willen mensen altijd maar terug kijken naar het afgelopen jaar? Of naar voorgaande jaren? Wat bereik je ermee? Je raakt gefrustreerd over gemiste kansen, je ziet hoe het toen was en hoe het nu gaat. Geeft dat je een goed gevoel? Ik snap heel goed dat mensen terug kijken op het jaar en zich dan allerlei zaken afvragen. Ik snap ook heel goed dat mensen het jaar doornemen en dan zeggen dat het in het nieuwe jaar anders moet. Of zoiets. Hopen dat die gemiste kansen zich opnieuw voordoen?

Ik niet. Simpel weg omdat het jaar voorbij is en niet meer terug komt. Terug kijken doe ik alleen om niet weer dezelfde fouten te maken. Ik kijk vooruit. Een nieuwjaar. Een nieuw jaar met 365 dagen, dus 365 kansen om er elke dag wat van te maken. Leven zoals jij dat wilt, zoals jij dat voor ogen hebt. Zo moeilijk is dat niet, het vergt alleen een andere mindset of denkwijze. Een denkwijze waarin je denkt in mogelijk heden in plaats van onmogelijk heden of problemen.

Om even terug te komen op afgelopen jaar, ik kwam zonder werk te zitten, en in plaats van bij de pakken neer te gaan zitten ben ik aan de slag gegaan. Ik solliciteerde me suf. Na drie weken thuis zitten belde ik het uitzendbureau bij Remia en een dag later had ik werk. Werk als productiemedewerker. Heerlijk, makkelijk werk en snel geld verdienen. Niet veel later werd dat door Remia opgemerkt en werd ik naar boven geroepen om als procesoperator aan de slag te gaan. Eerst nog als uitzendkracht en sinds september als medewerker van Remia met een contract. Heerlijk. Sinds oktober ben ik begonnen aan de interne opleiding tot procesoperator. Ik vind het geweldig werk om te doen. Hoe het jaar verder is verlopen dat weten de meesten wel. Voor het nieuwe jaar hoop ik op een goede gezondheid voor mijn kinderen.

Maar goed tot zover terug kijken. Ik ben benieuwd wat het nieuwe jaar ons zal brengen. Eigenlijk maakt me dat niet zo heel veel uit. Zoals ik net al schreef, het is een nieuw jaar met nieuwe kansen om er wat van maken. En wat je er van maakt dat is aan jou. Dat kan niemand voor jou bepalen, dat kun je alleen zelf. Simpelweg om dat anderen niet met jou ogen naar de wereld kijken en niet jou gedachten hebben. Je hebt allemaal je eigen gecreëerde werkelijkheid daardoor.

Ik wens jullie allemaal toe wat ik mezelf toewens. Heel veel liefde en geluk. Doe wat je moet doen, en doe dat met overtuiging en liefde. Dat komt het allemaal goed.

Gelukkig Nieuwjaar!

Namasté,

MetalWout

Koos Werkeloos…

 

Sinds een week zit ik zonder werk. Paniek. Want ik heb nog nooit zonder werk gezeten. Het voelt vreemd. De hele dag thuis zijn. Niet voor dag en dauw de deur uit te hoeven. Vreemd geen werk meer hebben. Voor degene die dit lezen en het niet snappen: sinds begin januari had ik een nieuwe baan, maar aan het einde van mijn proeftijd werd me verteld, dat ze me niet geschikt vonden en de proeftijd niet omzetten in een contract. Jammer, maar het is niet anders. Dat is passe, tijd om mezelf te focussen op het vinden van een nieuwe baan.

 UWV.

De dag nadat me werd verteld dat ik geen werk meer had, ben ik gelijk aan de slag gegaan. Eerste prioriteit was het aanvragen van een WW-uitkering. Het leek heel veel werk, maar omdat ik me aan het eind van het vorig jaar al als werkzoekende had ingeschreven, was de aanvraag in een mum van tijd gedaan. Nu word ik dagelijks door het UWV bestookt met mailings van interessante vacatures. 99% Van die vacatures zijn niet interessant. Ik lees ze wel maar meestal kan ik ze gelijk weer weg klikken. Aanvraag was gedaan, de volgende taak was inschrijven bij uitzendbureaus. Inmiddels heb ik me bij meerdere uitzendbureaus ingeschreven en heb ik een aantal sollicitaties gedaan. Afwachten wat daaruit voort komt. Wat er in de meeste vacatures gevraagd wordt is vaak niet reëel. Een hbo/bachelor opleiding om vulploegmedewerker te worden? Of een baan voor een jong iemand, maar wel met een meerjarige werkervaring? Raar dat er weinig mensen een baan vinden? Ik denk dat de werkgevers de markt een beetje hebben verziekt met hun functie eisen. Of niet?

 Werk.

Elke dag zit ik een uurtje of 2 achter de computer om naar werk te zoeken. Ik kan wel de hele dag alles aanklikken en weer weg klikken maar daar bereik ik niks mee, want op een gegeven moment ben je eigenlijk nutteloos aan het klikken en lees je de tekst niet meer. Of zit je ineens op Facebook. Dus heb ik met mezelf een vast aantal uur per dag afgesproken om tijd aan het solliciteren te besteden. En soms laat ik het voor wat het is, en een andere keer ben ik er langer mee bezig. Zo lekker als het ging eind vorig jaar met werk zoeken, zo minder gaat het nu. Althans, zo lijkt het. Ik heb nog steeds geen werk gevonden, maar ook nog geen enkele reactie op een sollicitatie mogen ontvangen. Maar ik geef niet op. Ik ben per slot van rekening pas anderhalve week koos werkeloos. Al heb ik soms er gewoon echt geen zin in. Dan kan het me allemaal even gestolen worden.

Investeren.

Ik werk al ruim 15 jaar in de detailhandel. Je kunt met recht zeggen dat ik een echt winkel dier ben. Ik ben graag in contact met mensen. Het helpen van mensen vind ik het leukste wat er is, ben ik achter gekomen, en dat helpen van mensen kun je in allerlei opzichten zien. Ik wil graag in mezelf investeren door middel van een opleiding of diverse cursussen. Het vervelende is alleen dat mijn financiële middelen niet toereikend zijn om dat te gaan doen. Ik heb bijvoorbeeld een leren/werken baan gezien waarbij je een opleiding volgt en uiteindelijk een Allround Activiteiten begeleider wordt in de zorg. Of een opleiding tot schuldhulpverlener. Allemaal banen waarbij je mensen helpt. Maar die opleidingen zijn (voor nu) gewoon te duur.  En het UWV mag of kan me daarbij niet ondersteunen. Omdat ze simpelweg het geld er niet voor hebben of krijgen. Raar eigenlijk, want als je mensen helpt bij het investeren in zichzelf, worden hun kansen op de arbeidsmarkt ook beter ben ik van overtuigd. Maar de regering heeft anders beslist. Dat geldt dus ook voor mij, want met alleen een middenstand diploma en geen rijbewijs is het lastiger om werk te vinden.

 

Vrije tijd.

En wat nu? Tja, dat vraag ik mezelf ook af. Het is op het moment van schrijven erg regenachtig en winderig buiten. Dus werken in mijn tuin zit er ook niet even in. Maar gelukkig heb ik binnen nog wat klusjes liggen om toch maar bezig te blijven. Er zijn gelukkig nog genoeg dingen te doen hier in huis om maar bezig te blijven. Het is vermoeiend. Niks doen is vermoeiend. De andere kant van geen werk hebben, is dat ik nu wel goed de tijd heb om lekker met de kinderen te zijn. Al is het voor hun ook wennen dat papa niet meer werkt, en elke dag thuis is.  Daarnaast kan ik het schrijven ook weer oppakken, want dat is de afgelopen maanden er bij ingeschoten. Al met al heb ik vertrouwen in de toekomst. Ik ben er van overtuigd dat ik snel weer werk heb. En zoals ik altijd zeg: het komt goed….

Wordt vervolgd…

 

Koos Werkeloos aka MetalWout