Het Jaar Voorbij…

Tweeduizendzestien zit er bijna op. Op moment van schrijven nog iets meer dan 24 uur voordat we met een hoop geknal het nieuwe jaar inluiden. Tweeduizendzeventien. Een mondvol.

Tijd om terug te kijken op het afgelopen jaar? Waarom? Waarom willen mensen altijd maar terug kijken naar het afgelopen jaar? Of naar voorgaande jaren? Wat bereik je ermee? Je raakt gefrustreerd over gemiste kansen, je ziet hoe het toen was en hoe het nu gaat. Geeft dat je een goed gevoel? Ik snap heel goed dat mensen terug kijken op het jaar en zich dan allerlei zaken afvragen. Ik snap ook heel goed dat mensen het jaar doornemen en dan zeggen dat het in het nieuwe jaar anders moet. Of zoiets. Hopen dat die gemiste kansen zich opnieuw voordoen?

Ik niet. Simpel weg omdat het jaar voorbij is en niet meer terug komt. Terug kijken doe ik alleen om niet weer dezelfde fouten te maken. Ik kijk vooruit. Een nieuwjaar. Een nieuw jaar met 365 dagen, dus 365 kansen om er elke dag wat van te maken. Leven zoals jij dat wilt, zoals jij dat voor ogen hebt. Zo moeilijk is dat niet, het vergt alleen een andere mindset of denkwijze. Een denkwijze waarin je denkt in mogelijk heden in plaats van onmogelijk heden of problemen.

Om even terug te komen op afgelopen jaar, ik kwam zonder werk te zitten, en in plaats van bij de pakken neer te gaan zitten ben ik aan de slag gegaan. Ik solliciteerde me suf. Na drie weken thuis zitten belde ik het uitzendbureau bij Remia en een dag later had ik werk. Werk als productiemedewerker. Heerlijk, makkelijk werk en snel geld verdienen. Niet veel later werd dat door Remia opgemerkt en werd ik naar boven geroepen om als procesoperator aan de slag te gaan. Eerst nog als uitzendkracht en sinds september als medewerker van Remia met een contract. Heerlijk. Sinds oktober ben ik begonnen aan de interne opleiding tot procesoperator. Ik vind het geweldig werk om te doen. Hoe het jaar verder is verlopen dat weten de meesten wel. Voor het nieuwe jaar hoop ik op een goede gezondheid voor mijn kinderen.

Maar goed tot zover terug kijken. Ik ben benieuwd wat het nieuwe jaar ons zal brengen. Eigenlijk maakt me dat niet zo heel veel uit. Zoals ik net al schreef, het is een nieuw jaar met nieuwe kansen om er wat van maken. En wat je er van maakt dat is aan jou. Dat kan niemand voor jou bepalen, dat kun je alleen zelf. Simpelweg om dat anderen niet met jou ogen naar de wereld kijken en niet jou gedachten hebben. Je hebt allemaal je eigen gecreëerde werkelijkheid daardoor.

Ik wens jullie allemaal toe wat ik mezelf toewens. Heel veel liefde en geluk. Doe wat je moet doen, en doe dat met overtuiging en liefde. Dat komt het allemaal goed.

Gelukkig Nieuwjaar!

Namasté,

MetalWout

Koos Werkeloos…

 

Sinds een week zit ik zonder werk. Paniek. Want ik heb nog nooit zonder werk gezeten. Het voelt vreemd. De hele dag thuis zijn. Niet voor dag en dauw de deur uit te hoeven. Vreemd geen werk meer hebben. Voor degene die dit lezen en het niet snappen: sinds begin januari had ik een nieuwe baan, maar aan het einde van mijn proeftijd werd me verteld, dat ze me niet geschikt vonden en de proeftijd niet omzetten in een contract. Jammer, maar het is niet anders. Dat is passe, tijd om mezelf te focussen op het vinden van een nieuwe baan.

 UWV.

De dag nadat me werd verteld dat ik geen werk meer had, ben ik gelijk aan de slag gegaan. Eerste prioriteit was het aanvragen van een WW-uitkering. Het leek heel veel werk, maar omdat ik me aan het eind van het vorig jaar al als werkzoekende had ingeschreven, was de aanvraag in een mum van tijd gedaan. Nu word ik dagelijks door het UWV bestookt met mailings van interessante vacatures. 99% Van die vacatures zijn niet interessant. Ik lees ze wel maar meestal kan ik ze gelijk weer weg klikken. Aanvraag was gedaan, de volgende taak was inschrijven bij uitzendbureaus. Inmiddels heb ik me bij meerdere uitzendbureaus ingeschreven en heb ik een aantal sollicitaties gedaan. Afwachten wat daaruit voort komt. Wat er in de meeste vacatures gevraagd wordt is vaak niet reëel. Een hbo/bachelor opleiding om vulploegmedewerker te worden? Of een baan voor een jong iemand, maar wel met een meerjarige werkervaring? Raar dat er weinig mensen een baan vinden? Ik denk dat de werkgevers de markt een beetje hebben verziekt met hun functie eisen. Of niet?

 Werk.

Elke dag zit ik een uurtje of 2 achter de computer om naar werk te zoeken. Ik kan wel de hele dag alles aanklikken en weer weg klikken maar daar bereik ik niks mee, want op een gegeven moment ben je eigenlijk nutteloos aan het klikken en lees je de tekst niet meer. Of zit je ineens op Facebook. Dus heb ik met mezelf een vast aantal uur per dag afgesproken om tijd aan het solliciteren te besteden. En soms laat ik het voor wat het is, en een andere keer ben ik er langer mee bezig. Zo lekker als het ging eind vorig jaar met werk zoeken, zo minder gaat het nu. Althans, zo lijkt het. Ik heb nog steeds geen werk gevonden, maar ook nog geen enkele reactie op een sollicitatie mogen ontvangen. Maar ik geef niet op. Ik ben per slot van rekening pas anderhalve week koos werkeloos. Al heb ik soms er gewoon echt geen zin in. Dan kan het me allemaal even gestolen worden.

Investeren.

Ik werk al ruim 15 jaar in de detailhandel. Je kunt met recht zeggen dat ik een echt winkel dier ben. Ik ben graag in contact met mensen. Het helpen van mensen vind ik het leukste wat er is, ben ik achter gekomen, en dat helpen van mensen kun je in allerlei opzichten zien. Ik wil graag in mezelf investeren door middel van een opleiding of diverse cursussen. Het vervelende is alleen dat mijn financiële middelen niet toereikend zijn om dat te gaan doen. Ik heb bijvoorbeeld een leren/werken baan gezien waarbij je een opleiding volgt en uiteindelijk een Allround Activiteiten begeleider wordt in de zorg. Of een opleiding tot schuldhulpverlener. Allemaal banen waarbij je mensen helpt. Maar die opleidingen zijn (voor nu) gewoon te duur.  En het UWV mag of kan me daarbij niet ondersteunen. Omdat ze simpelweg het geld er niet voor hebben of krijgen. Raar eigenlijk, want als je mensen helpt bij het investeren in zichzelf, worden hun kansen op de arbeidsmarkt ook beter ben ik van overtuigd. Maar de regering heeft anders beslist. Dat geldt dus ook voor mij, want met alleen een middenstand diploma en geen rijbewijs is het lastiger om werk te vinden.

 

Vrije tijd.

En wat nu? Tja, dat vraag ik mezelf ook af. Het is op het moment van schrijven erg regenachtig en winderig buiten. Dus werken in mijn tuin zit er ook niet even in. Maar gelukkig heb ik binnen nog wat klusjes liggen om toch maar bezig te blijven. Er zijn gelukkig nog genoeg dingen te doen hier in huis om maar bezig te blijven. Het is vermoeiend. Niks doen is vermoeiend. De andere kant van geen werk hebben, is dat ik nu wel goed de tijd heb om lekker met de kinderen te zijn. Al is het voor hun ook wennen dat papa niet meer werkt, en elke dag thuis is.  Daarnaast kan ik het schrijven ook weer oppakken, want dat is de afgelopen maanden er bij ingeschoten. Al met al heb ik vertrouwen in de toekomst. Ik ben er van overtuigd dat ik snel weer werk heb. En zoals ik altijd zeg: het komt goed….

Wordt vervolgd…

 

Koos Werkeloos aka MetalWout

In Gesprek met Mezelf deel II…

Een tijdje geleden schreef ik een verhaal over mezelf, waarin ik in gesprek ging met mezelf. En wat is daar uit gekomen? Vrij weinig. Ik had met mezelf afgesproken dat ik mezelf eem flinke schop onder de kont zou geven zodat ik kon bereiken wat ik voor ogen had. Niet gelukt. Je kunt zeggen dat ik helemaal niet naar mezelf heb geluisterd.

De reden? Genoeg redenen, maar die mogen geen excuses zijn om niet te doen wat je graag wilt. En niks mag eigenlijk een excuus zijn om te doen wat je graag wilt toch? Nou, ik verzin er genoeg voor mezelf. Geld, tijd gebrek (gek eigenlijk als je bedenkt dat tijd door de mens zelf bedacht is, en elke dag 24 uur heeft en je dus elke dag dezelfde hoeveelheid tijd hebt om te besteden), en ga zo maar door.

Maar wat wil je dan echt Wout? Ik kan daar geen concreet antwoord op geven. Waar word je dan blij van? Nou, ik word blij van mijn gezin. Het werk wat ik doe geeft mij voldoening. Ik word blij als ik mensen kan helpen. Op wat voor een manier dan ook. Ik word blij van al het moois wat ik zie en hoor. De natuur, muziek. En ga zo maar door.

Afgelopen nacht kwam ik slecht in slaap. Ik had een helder moment. Want ik wist wat ik wilde gaan doen. Ik had bedacht hoe ik dat ga aanpakken. Jullie weten dat ik graag verhalen schrijf. En daar ga ik mee aan de slag. Wat ik wil is schrijven. En ik wil een eigen zaak. En ik wil een zak met geld. En een nieuwe bank… oh wacht… Goed, ik dwaal weer af.

Ik ga een verhaallijn schrijven dat was het idee wat mij vannacht in viel. Een bundel korte verhalen rondom een figuur. Dit idee ga ik de komende weken, maanden uitwerken. Binnekort zal op mijn wordpress site een aparte verhalen lijn komen. Ik heb heel veel zin omdat te gaan doen. Het kost niks, alleen een beetje tijd.
Hopelijk kan ik mezelf genoeg discipline opleggen om hier mee aan de slag te blijven. Want ik heb het wel vaker over het schrijven van een boek gehad, maar het is zo lastig om een verhaal zo uitgebreid te vertellen en alle details die daar bij komen kijken noem ik voor het gemak maar even niet. Dus ik maak het mezelf gemakkelijk door kleine korte verhalen te schrijven. Wat ik in feite al deed op mijn blog. En wat daar verder uit voorkomt, daar heb ik geen idee van. Want of dit echt is wat ik wil, daar kom ik pas achter als ik doe, en ik wil achteraf geen spijt hebben als ik het niet zou doen.

Wat ik eigenlijk nog nodig heb is een kleine laptop, zodat ik in mijn pauze in de winkel een verhaaltje kan schrijven. Of als ik een goed idee heb, dat alvast kan verwerken.
Dus mocht er iemand zijn die een goed werkende laptop of netbook heeft. Voor heel, heel weinig. En er niks mee doet. Laat het mij maar even weten.

Groet,

MetalWout

Arubaanse man doodgeslagen door Haagse politie

11112580_824344884268077_8358363592964096735_nHaagse agenten hebben gisteren (zaterdag 27 juni 2015) na het ‘Night at the Park’ festival in het Zuiderpark de 42 jarige Arubaan Mitch Henriquez doodgeslagen. In een verklaring stelt het Openbaar Ministerie (OM) dat Henriquez onderweg naar het politiebureau onwel werd, echter blijkt uit camerabeelden dat hij al buiten bewustzijn of in coma was voordat hij de politiebus in werd gesleurd zonder medische hulp te krijgen.

Getuigen zeggen dat Henriquez na het festival grapjes aan het maken was met vrienden, toen een groep agenten bovenop hen dook. Henriquez belandde in een coma, en overleed vandaag in het ziekenhuis. Volgens omstanders en zijn familie hebben agenten veel geweld gebruikt bij zijn arrestatie.

Volgens het ‘officiële’ bericht van het OM zou Henriquez geroepen hebben dat hij een wapen had, en zou hij zich hebben verzet tegen zijn aanhouding, waarop er geweld tegen hem werd gebruikt. Pas onderweg naar het politiebureau zou Henriquez…

View original post 414 woorden meer

In gesprek met Mezelf…

Elke ochtend ga ik met de trein naar mijn werk. Dat betekent voor mij om zes uur opstaan en even over half zeven verlaat ik het huis. Ik woon in een prachtige omgeving. Bosrijk. Geen drukke wegen. Geen bussen of trams. Niets. Het enige wat ik hoor als ik buiten loop, zijn de vogels. Als ik me concentreer en goed luister dan hoor ik de immense stilte. Het geeft me een zalig gevoel en ik krijg een gevoel van kalmte over mij heen. Sinds een week dat ik zo vroeg de deur uit ga is het al licht buiten en terwijl ik buiten loop zie ik de eerste zonnestralen door de bomen komen. Deze ochtend is begonnen als elke andere eigenlijk. Opstaan. Koffie maken. Wassen en aankleden. Ontbijten. Werkspullen pakken. Maar mijn gevoel zegt mij dat deze ochtend toch anders is. Zodra ik buiten loop, is het eerste wat mij opvalt dat de vogels luider zijn. Hun gefluit klinkt als muziek in mijn oren. Iets wat mij nog niet eerder is overkomen. Het lijkt wel alsof ze mij welkom heten. Ik haal een paar keer diep adem en ruik de zuivere boslucht en laat al mijn zintuigen al dat moois opnemen. Rustig en bewust loop ik stap voor stap het pad af naar beneden. De eerste zonnestralen verwelkomen mij en verlichten het pad voor me.

Zoals ik net al schreef is deze ochtend anders dan andere ochtenden. Want de zonnestralen die mijn pad net nog verlichtten, schijnen nu samen gebundeld op een specifieke plek in het bos. Het trekt mijn aandacht en ik kijk op mijn horloge. Tijd zat zie ik en ik besluit om, om te lopen. Langs die plek waar de zonnestralen samen komen. Het pad wat ik volg slingert dwars door het dicht begroeide bos. En af en toe zijn er flinke bomen dwars over mijn pad waar ik over heen moet klimmen. Maar meer en meer wordt ik naar die ene plek getrokken. Ik krijg een beetje een onbehaaglijk gevoel. Een gevoel wat ik niet ken, maar wel een gevoel wat ik graag wil kennen. De begroeiing wordt dunner en ik kan wat verder vooruit kijken.

Het is me duidelijk waar die zonnestralen samen komen. Als ik verder loop lijkt het alsof het bos als een grote deur voor me open gaat en ik stap de open plek op. Het is een vennetje. Midden in het bos. Aangezien ik vaak door het bos loop kan ik me dit vennetje niet herinneren. Vreemd. Ik kijk om me heen en zie aan de rand van het vennetje een bankje staan. Raar. Een bankje. Verder niets, maar het is juist daar waar de stralen van de zon samen komen. De wind die er eerst niet was, duwt me naar het bankje. Hoe dichter ik bij het bankje kom, des te duidelijker wordt het me dat daar iemand zit. Maar ik kan niet echt onderscheiden of de figuur een man of een vrouw is. Stap je voor stapje loop ik naar het bankje. Ik voel hoe een gezonde spanning zich meester van mij maakt als ik bijna bij het bankje ben. Nog een stap. Als ik mijn arm uitstrek kan ik de persoon aanraken maar ik aarzel. Plots zegt een vriendelijke stem: “Fijn dat je er bent Wouter. Je hebt me geroepen en nu ben ik hier voor jou. Wat is het dat je me wilt vragen of vertellen?” Ik kan geen woord uitbrengen. “Euh….” “Rustig maar. Er iets niets engs aan de hand. Ik ben een weerspiegeling van jouw verbeelding. Ik ben het tegen wie je praat als je alleen bent. Ik ben het die je de antwoorden geeft op de vragen die je stelt. Het is goed.”

Achter mij hoor ik geritsel en stemmen. Ik schrik er van. “Rustig maar. Zij kunnen ons niet zien.” Als ik om hoog kijk lijkt het als of er om ons heen een bol van wit goud licht is. Precies de bol die ik mezelf inbeeld als ik op straat loop. Precies de bol die ik in gedachten om het huis projecteer om ons te beschermen tegen negatieve energie. Ik draai me om en kijk naar de persoon die naast me staat. Inmiddels kan duidelijk zien dat het om een man gaat. Hij zit daar maar. Ik snap het niet. Is dat de weerspiegeling van mijn gedachten?

Even later zijn de mensen voorbij gelopen en is de rust weer terug. “Weet je nu wie ik ben?”, vraagt de man aan mij. Ik moet heel hard nadenken maar ik heb werkelijk geen flauw idee wie of wat hij kan zijn. “Ik ben degene waar tegen je spreekt in gedachten. Degene tegen wie je praat als je in jezelf praat. Ik ben je gids zoals men zegt. En ik ben hier om je te helpen. Nog steeds is het me niet helemaal duidelijk, maar er begint me iets te dagen.

Goed. Dan ga ik nu dingen vertellen die al langere tijd in je hoofd zitten. Zaken waar nog geen oplossing voor zijn. Kwesties waar jij je druk overmaakt, enzovoorts. Alleen vind ik het lastig net als jij om ergens een begin mee te maken. Maar geloof me: als je eenmaal begonnen bent gaat het vanzelf. Zoals ik al zei tegen je, je hebt heel veel in je hoofd, ideeën, verhalen, maar je hebt geen idee waar of waarmee je moet beginnen. Begin bij het begin, begin bij het belangrijkste: rust. Neem je rust. Ook al denk je dat even niet kan omdat er dingen of zaken gedaan moeten worden, pak je rust. Want alleen als je goed uitgerust bent, kun je de zaken overzien, kun je er beter naar handelen, en zullen tegenslagen makkelijker verwerkt kunnen worden. Ik zeg het zo vaak tegen je: neem rust, want op een gegeven moment word je door je lichaam keihard terug gefloten en kun je niets meer. Het volgende wat je kunt doen is de ideeën in je hoofd filteren. En wat te denken van de huizenjacht? Lukt ook nog niet echt he? En de winkel? Ik zie je je best doen, en daar ligt het ook niet aan, maar hou die instelling of mindset vast en je zult succes boeken. En wat dacht je van je kids? Je ziet ze vechten. Sven heeft lange tijd in het ziekenhuis gelegen, dat was heel zwaar voor jullie allemaal. Maar jullie hebben zo gevochten voor hem en hij zal snel herstellen. Je andere zoons doen het goed, en komen er weer bovenop. Je bent een echte vader voor ze en helpt ze waar nodig, zonder dat je ze in de weg loopt. Zo leren het zelf te doen. Iets wat jij jezelf hebt aangeleerd. Jij hebt altijd alles zelf gedaan. Soms had je een kleine aanzet nodig, maar de rest, en het meeste werk deed jezelf. En daar mag je best trots op zijn Wouter. Wees trots op wat je hebt bereikt. En vergeet niet: je mag best eens klagen. Schreeuw het uit. Maar weet wat je moet doen om het te veranderen. Je kunt niet alles direct veranderen, maar wel nu iets veranderen wat je op de lange termijn succes oplevert. En het begrip succes kun je op verschillende manieren uitleggen. Iedereen geeft er zijn eigen uitleg en gevoel aan.

Tips? Pak je rust. Mediteer. Met een “leeg” hoofd komen de beste ideeën naar boven. Als je alles helder overziet kun je het beste presteren en kun je bereiken wat je wilt. Alles? Vraag ik. Ja alles. Succes is mindset. Echt waar. Straal positiviteit uit en je ontvangt positiviteit terug. Geloof me het is echt zo. Straal je alleen maar negativiteit uit. Zijn je gedachten somber en donker en heb je het gevoel dat alles tegenzit? Dan straal je dat ook uit, en zul je dat ook aantrekken. Daarom Wouter, als het lijkt of het allemaal tegenzit, blijf positief. Daarmee bereik je veel meer en neem je de mensen in je directe omgeving ook mee in die flow. En je zult zien: het tij zal keren. Niet meteen, maar het gebeurd. Waarom? Omdat jij je gedachten, je mindset, hebt veranderd.

Gedachten en ideeën filteren. Lastiger dan het lijkt. Elke keer als ik onderweg ben en ik kijk naar buiten, of als ik aan het wandelen ben in de natuur, dan komen de ideeën vanzelf. Zinnen, complete verhalen ontstaan zo in mijn hoofd. Maar in plaats van dit gelijk op te schrijven zeg ik tegen mezelf: mooi idee of: mooi verhaal, straks maar even opschrijven. Maar negen van de tien keer gebeurt dat niet. Stom. Want ik wil heel graag meer schrijven. Ik zou mezelf gewoon een flinke schop onder mijn kont moeten geven en het gewoon gaan doen. Net als dit verhaal. Inmiddels is dal het vierde concept blog wat ik aan het tikken ben. Misschien is dit een wat onsamenhangend verhaal voor jullie als lezers, maar zo gaat dat in mijn hoofd. Allemaal verhalen die door mijn hoofd lopen. Die verhalen moet ik bundelen en smeden tot één verhaal. Maar daarvoor heb ik tijd nodig. Tijd die ik mezelf niet geef. Ik moet gewoon elke dag een uurtje voor mezelf inplannen zodat ik aan mijn verhaal kan werken. Doen! Succes!

MetalWout

Avondrood…

De titel boven dit stuk tekst kun je eigenlijk op twee manieren uitleggen. De eerste is de meest voor de hand liggende uitleg, namelijk de ondergaande zon na een prachtige lentedag. De mooie rode of oranje gloed die het zonlicht aan de lucht geeft. Een grote rode bol aan de horizon die langzaam wegzakt achter de bomen. Het geeft een prachtig plaatje. Voor mij een mooie afsluiter van een heerlijke werkdag. Ja elke dag is voor mij een heerlijke dag, omdat ik mag doen wat ik leuk vind. Ja het is vermoeiend en het zijn hele lange dagen maar als ik eenmaal aan het ritme gewend ben komt dat wel weer goed.

De andere manier is de frustratie en irritatie aan het eind van een (werk-)dag. Ik lees op “social” media regelmatig berichten over hoe kut het werk was. Kut dag hier en kut dag daar. De schaamlippen vliegen je bij wijze van spreken om de oren als je de berichten leest. Zeikende klanten, zeurende collegas, je baas die loopt te mauwen dat je een deadline niet haalt. De batterij van je smartphone die leeg is en je dus niet kan twitteren of facebooken en anderen niet kan laten weten hoe kut je dag wel niet is. Vervelend he? Op weg naar huis neem je die irritaties mee. Je bent meer en meer geirriteerd en loopt rood aan.

Rustig aan. Het komt allemaal wel goed. Denk je? Want aan die baas, klanten en zeurende collegas kun je niks veranderen. Het enige wat je kunt veranderen is hoe je er mee omgaat. Je kunt jezelf, of je houding veranderen. En als je dat door hebt, heb je rust en zul je (bijna) geen irritaties meer hebben. Het is mij in ieder geval gelukt. Ik heb mezelf dus danig verandert dat anderen geen (negatieve) invloed meer op mij hebben. Ik laat alleen positieve energie toe en negatieve energie schud ik van me af. Ik weet het klinkt nogal zweverig, maar dat is totaal niet. Het is makkelijk en het maakt het leven een stuk makkelijker en ook vrolijker. Daarom zijn die lange dagen voor mij ook te handelen.

Het enige avondrood voor mij is de ondergaande zon. Na wederom een mooie voorjaarsdag.

image

Bron: onbekend.

“De Zon. Zinloos gaat zij onder. Morgen moet zij toch weer op.” ~ Herman Finkers

MetalWout